Atlanta - Jamaica - Miami

Maandag 19 februari 2007
Half 5 van bed en op naar het vliegveld, mooi op tijd.. Jasper was er een half uurtje later. Gelijk maar ingecheckt, om daarna nog rustig een kopje koffie te drinken. Tijd om te gaan.. na veel vragen van de douane en alle vloeibare spullen in een apart tasje mochten we dan toch het vliegtuig in. Eenmaal in het vliegtuig was het wachten totdat de captain ons 6 uur terug in de tijd had gevlogen en veilig op Atlanta was geland, het begin van een stopover van 18.5 uur. Hotel gezocht, bagage gedropt en met de cab de stad in. Atlanta is niet wat je van Amerika verwacht, geen hoge gebouwen en niet veel bedrijvigheid. Voor het avond eten hadden we ons laten strikken om bij een restaurant de beste buffalo van Atlanta te eten. Na een lange dag vroeg op bed om de volgende dag vroeg op te staan, eerst nog even snel onder de douche. Japser probeerde daarna om warm water uit de douche te krijgen, gevolg… warm water en een afgebroken douchekraan.Geen tijd meer voor het ontbijt en met de pendelbus naar het vliegveld. Op het vliegveld dan maar even een ontbijtje regelen, dit ging op basis van Hollandse krenterigheid en een Amerikaans ontbijt, de Mac Donalds. Volgende keer toch maar wat meer dollars uitgeven, want het was echt niet te eten.

Op naar Jamaica om een racejacht weer terug te varen naar Miami. Gijs zat al op Jamaica, want die had een zeilrace van Ft. Lauderdale naar Jamaica gedaan. Eenmaal op Jamaica, nog niks gehoord van Gijs waar we nou naar toe moesten. Eerst maar naar de haven van Montego Bay, al snel vonden we het jacht alleen Gijs was in geen velden of wegen te bekennen. Tijdens ons eerste drankje aan de bar op de haven kwamen we in gesprek met “Cat”, die op het punt stond om met een stel andere zeilers naar Negril te gaan waar veel van rotsen wordt gedoken en nodigde ons ook uit. Eenmaal in de taxi belde Gijs… ben er met 15 minuten. Rond acht uur waren wij weer op de haven en werd Gijs gevonden. Na het avondeten met eigenaar en bemanning werden we naar ons verblijf gebracht, een riante villa op de berg met uitzicht op zee. Volgende dagen overdag wat klussen aan de boot en ’s avonds het nachtleven van Jamaica in met genoeg rum-cola. De dagen op Jamaica waren leuk, maar het ging natuurlijk allemaal om de zeilreis van 850 NM terug naar Miami.

Zaterdag 24 februari was het dan zover tegen de middag gingen we dan van wal om voor meer dan 4 dagen alleen maar water om ons heen te zien. Begon allemaal goed, lekker windje en gelijk maar achter het stuurwiel. Dit was de kans om mijn snelheidsrecord van 14.7 kn te verbreken, helaas was de koers niet goed genoeg. In de avond ging de wind telkens meer ruimen en kwam de spinnaker te voorschijn. De volgende ochtend stond ie er nog steeds op, de wind begon telkens meer aan te halen tot tegen de 24 kn wind. En daar stond ik weer aan het roer, zoekend naar de juiste golven om vanaf te surfen. De volgende golf moest het gewoon worden en ja…!!!!!!!! 22.4 kn over het water. Wat een kick om met zo’n snelheid over het water te vliegen, dit werkt zo verslavend. Een paar uur later gaf de tocht nog meer glans, toen er 10-15 dolfijnen voor de boot kwamen zwemmen en ons gedurende 15 minuten hebben vermaakt.
Elke dag hadden we contact met andere jachten die ook bezig waren om de boot weer terug te varen naar Miami. Een daarvan was een 30ft jacht, “cone of silence” die een dag eerder was vertrokken. De cone of silence heeft alleen een buitenboord motor om de haven mee in en uit te komen, dus werd er besloten om een stukje om te varen en ze te slepen naar de haven van Miami, voor de komende 200 mijl. In eerste instantie zouden we het maar halen tot aan Key West (eerste haven die we zouden tegenkomen) met de hoeveelheid diesel die we op dat moment nog hadden. Maar wat kwamen we daar tegen midden op zee, een schip uit Nieuw Zeeland met nog zo’n tachtig liter diesel over. Dus begon er een overslag van diesel op zee. Een paar uur later hadden de “cone of silence” achter de boot hangen. De laatste nacht was niet heel prettig, voor meer dan 4 uur lang zaten we in onweersbuien rond om ons heen. Elke paar seconden werd de zee opgelicht door een flits, verder werd er gewaarschuwd voor windsnelheden van orkaankracht. Langzaam werd Miami zichtbaar aan de horizon en knoopten 28 februari 2007 rond 6 uur in de avond de boot vast in Miami Beach Marina. Donderdag beginnen de wedstrijden voor de kust van Miami en worden de komende dagen besteed aan het in orde maken van het jacht…..