Mexico

Port Dickson zal voor de komen maanden mijn thuis zijn... maar na de delivery eerst maar even op vakantie, Singapore voor de verandering.... maar al snel zat ik weer in Port Dickson. Opdracht was om te kijken of het leef comfort aanboord op gekrikt kon worden, generator, airconditioning, koelbox, motorkamer isoleren, stuurautomaat en ga zo maar door. Dus veel op internet dingen uitzoeken, emailen en daar naar toe bellen waar ze wakker waren, want dat is een van de dingen die ik heb ontwikkeld.... engels... niet dat het het beste van het beste is, maar kan toch een aardig woordje spreken.

Maar naast het “harde” werken moet er natuurlijk ook weekendjes weg gegaan worden en worden gezeild. Dit alles moet buiten Port Dickson worden gezocht... op de bowling baan na dan. Ben nooit een ster geweest in bowling, maar nu gaat het aardig met 144 punten als hoogste score (220 is max.) tot de laatste keer, een paar mensen waren bezig met een oefen potje voor het jaarlijkse tournooi. Links en rechts gooide ze de ene strike naar de andere... dussss... moet me toch maar op het zeilen gaan concentreren.

Dus Donderdag in de taxi geprongen naar Singapore voor een reeks wedstrijden, zaterdag werd er een race gevaren van de ene kant van west kant van Singapore naar de oost kant van Singapore waar je door virtuele gates moest varen en zo een lange race werd opgedeeld in 4 stukken met 4 uitslagen, ik zat op de boot van de organisator van de regatta, met een gloed nieuwe gele spinaker, gemaakt uit high performance doek... dus dat zal vliegen worden. Eerste stuk tegen de wind in maar na de eerste gate ging het gele gevaarte omhoog... en we liepen al snel uit op andere jachten, stonden allemaal te gapen naar de spinaker... “ooohhh... wat een mooie spinaker” en “wat doet ie het goed” .... tot dat ie in de laatste etappe de geest gaf...

Een week later stond er een overnachtse zeiltocht gepland naar het maleisische eiland Tioman. De spinaker was niet te repareren en dus werd er gevaren met de zeilen die we hadden... Het eerste stukje weer tegen de wind in, maar al snel werd er een spinaker gehezen en die kwam er de niet meer af tot aan Tioman, meer dan 100NM. Zat hoofdzakelijk de spi te trimmen en als ik dat niet deed, stond ik aan het roer... lekker van de golven surfen. ’s Ochtends vroeg aangekomen op het tax-free eiland Tioman, het duurde even voordat we over de finish lijn aan het einde van de baai voeren. Moe dat we waren, werd het bier opgetrokken kwamen we langzaam weer tot leven... al hakte ze er wel in. Konden een halve dag van het eiland genieten, want te terug reis stond voor de volgende ochtend gepland. Koers gezet en de stuurautomaat aan. Na spullen te hebben gekocht in Singapore weer opweg naar Port Dickson. Weer hard aan het werk... ;)... Anna was ondertussen in Kuala Lumpur aangekomen, dus werd er een ontbijtje gedaan voordat ze voor een paar weken door maleisie ging trekken. En het is altijd leuk om vrienden te ontmoeten als je op reis bent... en als er dan ook nog stroopwafels en tandenstokers worden meegenomen... tempert het de hiemwee naar huis een beetje....

Werken, werken, werken.... werken.... en.... weer tijd voor een tripje Singapore. Dit keer op een Sydney 40 racejacht... de eigenaar (Sarab) had hem net gekocht en had dus een nieuw team.... en kon wel wat ervaring gebruiken. Werd aan gesteld als troubleshooter, wat betekende dat ik eigenlijk veel op het voordek was. Ze hadden een aantal weekenden voor deze wedstijdserie getraind, maar nu moest het dan gebeuren en een race is toch ook andere koek dan een training. Helaas ging het dan ook niet heel goed, mensen trokken aan de verkeerde lijnen.... maar het was een goede les... en het ging steeds beter en beter... maar twee keer een 7de plaats van de 8 was de uitslag (misschien toch maar weer bowlen)... Er werd met klem gevraagd of ik volgend weekend ook wou varen.... oke dan maar...
Nu waren er twee minder aanboord. De gene die de tacktiek deed en de voordekker konden dit weekend niet... dus dat was alle hands aan dek. Met de start en het in de windse rak deed ik de tacktiek en voor de bovenboei moest ik het voordek klaar maken, als de spinaker eenmaal stond weer vlug naar achteren om de tacktiek weer te doen, was wel een beetje zenuwachtig want het was ook alweer meer dan twee jaar geleden dat ik heb bepaald waar we gaan starten en welke kant we opvaren. De start was ik zeer tevreden over waren op snelheid en hoog weg, de eerste slagen zaten we steeds in de klap... al snel werd de boven ton gerond en werd er voor de wind naar de gate gevaren voor het volgende rak, maar bij de gate was werd de wedstrijd afgekort. De maleisische kustwacht dreigde om 40 boten te arresteren als we niet van het water afgingen... reden... weten we nog steeds niet... Dus zat er niets anders op om terug naar de haven te gaan en bier drinken.... Was natuurlijk wel nieuwschierig wat de uitslag was... een 4de plaats en de eerste prijs voor de eigenaar als stuurman.

Weer werd er met klem gevraagd of ik het laatste weekend ook kon.... maar dat ging niet werken. Ik wilde de boot afmaken en dan nog voor een paar weken door indonesie trekken en aansluiten naar de eerste nachtelijke formule1 race in Singapore, die Iris me cadeau had gedaan voor mijn verjaardag.... referend aan mijn vorige verhaal “plannen zijn pas definitief op de dag van vertrek” ..... en daar zit ik dan een verhaal te schrijven (op dat moment) in het vliegtuig naar Mexico..!!!! Jasper belde.... of ik mijn reis avontuur in mexico wou voortzetten. Het mooie was dat ik over Amsterdam naar Mexico vloog en 7 uren op Amsterdam had.... en daar werd ik natuurlijk warm onthaald door familie en werden er vele bakjes thee en koffie weg gewerkt... en werd er naar haarlem gereden voor meer bakjes koffie. Gijs kwam ook nog even gedag zeggen en Maarten kwam nog even snel gedag zeggen... maar dat kwam aan een abrupt eind toen ma ineens zei dat bij mijn vlucht gate closed stond.... en dus moest ik het op het lopen zetten... snel afscheid en veel boze gezichten bij de paspoort controle toen ik de hele rij passeerde... maar heee... kan toch niet te laat komen.. longen uit mijn lijf gerend... kom ik daar aan staat er nog een rij van 30 man... maar was in iedergeval nog optijd en had tijd genoeg om weer op adem te komen voordat ik in Mexico zou aankomen.

Iedereen bedankt voor hun reacties op de site en de emails die ik heb gekregen gedurende 20 maanden, want zonder steun van vrienden is er niks aan om aan de andere kant van de wereld te zitten.... Voor nu is dit het laatste berichtje... maar onthou “de wereld is niet zo groot als we denken” en we houden contact via de mail..!!

Bedankt,
Jakko