Loei - Khon Kaen - Nong Kai - Kanchanaburi

....Het wijntje..in Loei was niet even een wijntje in Loei, om vijf uur in de ochtend werd ik gedropt in Loei. Vier uur wachten om de bus van negen uur te pakken naar de wijngaarden van Chateau de Loei. Met twee uur reistijd had ik genoeg tijd om te bedenken wat ik daar kon verwachten… gezien de tijd van het jaar waarschijnlijk niet veel..toch maar blijven zitten. In 1995 werden de eerste flessen op de markt gebracht en paar jaar later werd de eerste internationale prijs in de wacht gesleept, dus was wel benieuwd naar het wijntje. Eenmaal daar, veel bomen, maar nog geen druif te bekennen. Een vrouw die daar werkte was gelukkig wel bereid om het een en ander te vertellen over de wijngaarden… De bus zou rond half 1 weer verschijnen aan de hoofdweg, optijd als dat ik vaak ben, zou er de volgende paar uur geen bus verschijnen.. Dus achter in een truck gesprongen met bloemen erin en werd ik naar het eerste dorp gereden waar wel een bus zou komen.

‘s Avonds een van de laatste bussen naar Khon Kean genomen… In Khon kean… hoofdzakelijk gegeten, boze e-mails naar UPC gestuurd en bedacht dat de volgende bestemming maar Nong Kai moest worden. Nong Kai ligt in het noorden van Thailand waar de Mekong Rivier Thailand met Laos scheidt. Elke avond was ik wel aan de rivier te vinden voor het avond eten, het kabbelende water en de ondergaande zon. In Nong Kai als doelstelling gesteld om per boot naar Nakom Phanom te gaan, alleen gaan er geen ferry's die kant op zonder eerst een visa voor Laos te halen… Dus opzoek naar een boot…"fiets" gehuurd, mijn leven gewaagt in het Thaise verkeer die allemaal aan de verkeerde kant van de weg rijden.. Na een dag fietsen kon geen mens me helpen, op het busstation zeiden ze me, dat er maar één bus naar Nakom Phanom gaat..en wel om zes uur in de morgen…dus de volgende ochtend… tuurlijk niet om zes uur in de bus zitten, maar de rest van de dag besteed aan bedenken waar wel naar toe te gaan. Vijf uur maar een tuk-tuk genomen naar het treinstation en een kaartje richting Bangkok gekocht. Tijd zat om nog even een balletje te trappen met de lokale jeugd. Na me een uur in het zweet te hebben gejaagd en behoorlijke blaren op mijn voeten (heb je als je op blote voeten gaat voetballen) in de trein gaan zitten. Uiteindelijk die dag geëindigd in Kanchanaburi aan de River Kwai. ‘s Ochtends wakker geworden en gewoon beginnen met lopen, ergens zitten om te kijken waar we de dag echt naar toe gaan… een meid uit Puerto Rico was op de bus aan het wachten voor het Erawa Nationaal Park… dus… impulsieve acties zijn vaak de beste en ook deze keer… in de bus nog een meid uit België ontmoet, dus met zijn drieën het nationaal park in wat bekend staat om zijn watervallen.

Op 5 Mei eerst een ronde gemaakt over het cemetery dat de slachtoffers van de tweede wereld oorlog herdenkt die in die tijd aan een spoorlijn van Kanchanaburi naar Burma, zo'n 415 km, hebben gewerkt. Ook veel Nederlanders hebben aan deze spoorlijn gewerkt. Zo'n 80 kilometer verderop moest de spoorlijn door de Bergen, letterlijk door de Bergen…. De japanners besloten om hiervoor POW's (Prisoners Of War) voor te gebruiken. Dit stuk wordt ook wel de Hellfire Pass of Hamertje tik genoemd, omdat een de beitel vast hield waar de ander met een hamer op sloeg en de arbeid omstandigheden waren dan ook een hel. Na 20 maanden werk en meer dan 100.000 omgekomen arbeiders was de spoorlijn van 415km klaar. Wanneer je hier doorheen loopt krijg je er toch wel een naar gevoel bij, maar wat je ziet is indrukwekkend. Na acht dagen Kanchanaburi werd het wel weer eens tijd voor iets nieuws… om 14:15 uur was mijn vliegtuig naar Kolkata, India, gepland. Het koste alleen wel wat moeite, natuurlijk geen vloeibare middelen mee in de handbagage, alleen had ik een zaklamp, kniptang, schroevendraaier en nagelknipper even over het hoofd gezien. Maar na overleg mocht ik dan toch mee met al mijn spullen....Op naar India…!!