India

In het vliegtuig drie jongens ontmoet..Flavio (Duitsland), Bruna (Z. Korea) en Takeshi, met zijn vieren Calcutta onveilig gemaakt, zover dat nog kon…andere lot genoten hadden me al gewaarschuwd voor Bombay.. maar als Bombay nog erger is dan Calcutta moet ik misschien maar besluiten om Bombay te skippen… In Calcutta leven ongeveer 13 miljoen mensen en het lijkt of meer dan de helft op straat leeft en bestaan de huizen uit vier palen en een doek erover heen… anderen liggen "gewoon" op straat. Behoefte wordt midden op straat gedaan en het is dan ook niet verwonderlijk dat je af en toe bijna over je nek gaat van de stank.

Tussen alle indrukken door... kijken wat de volgende bestemming zal worden… Darjaleen in het noorden voor de thee of… Puri naar het zuiden…, Varanasi naar het westen.. overvolle bussen en overboekte treinen zorgde ervoor dat ik naar Visakhaptnam ging…

Visakhaptnam al een stuk beter dan Calcutta maar nog steeds niet aangenaam, hoofd doel hier was beltegoed vinden zodat ma me kon bellen.. Dit lijkt een eenvoudige klus… niet dus… zal jullie de details besparen.. maar na 29 verwijzingen 30 shops, vier uur wandelen en een hoop zweet… is het toch gelukt.

De bus ticket naar Chennai ging een stuk makkelijker… Chennai een stad aan de zee zorgde voor de nodige rust… Heerlijk om de zeewind om je oren te blazen wat tevens een goede gelegenheid geeft om de indrukken van de afgelopen dagen eens rustig te verwerken…Voordat ik het wist zat ik al weer in de trein naar Cochin..aan de west kust.

Fort Cochin is een eiland in de Arabische zee niet ver van het vaste land… Veel Engelse, Portugese en Nederlandse invloeden zijn hier nog te vinden.. fort Cochin is pas voor het eerst in India waar het relatief schoon is op straat, de huizen in goede staat zijn en niet iedereen elke seconde op zijn of haar claxon drukt.. en misschien nog wel het belangrijkste… voor het eerst een terras aan het water gevonden… en daar hoort een koude biertje bij (650ml), na een show van een voorbij zwemmende dolfijn ging de zon bijna onder… dus met enige haast naar het strand om zonsondergang aan de Arabische zee vast te leggen… Alleen bij het opstaan en het weglopen van het terras was het resultaat van een biertje goed voelbaar en moet het een mooi schouwspel voor de andere gasten geweest zijn toen ik probeerde de uitgang te vinden… (dus verwacht niet dat ik het tempo van Jasper gelijk bij hou als ik weer terug kom).

Rond Fort Cochin wordt veel gevist op de Chinese methode, niets meer dan een uit de kluite gewassen totebel/kruisnet en met zonsondergang levert dit mooie plaatjes op…

In Azie nog niet relaxed op een boot gezeten… en daar moest dan toch maar eens verandering in komen… een tocht van een dag en een nacht op een 65 feet traditionele houseboot met drie man personeel op de backwaters van Alleppy moest dit toch wel mogelijk maken. Een bries zorgde voor de gewenste verkoeling en de natuur leverde de rest… De backwaters is te vergelijken met de prinsenhof in Eernewoude, alleen staan er palmbomen met kokosnoten aan de oevers en zijn de veen afgravingen vervangen door uitgestrekte rijstvelden… of te wel..genieten. Aan het eind van de dag aangelegd aan een stuk dam wat het water met een rijstveld scheid, paar tellen later… plons… heerlijk zo'n warm bad... zo groot als dat het meer is. De kok had 's middags al een voortreffelijke maaltijd klaar gemaakt, 's avonds was minstens zo goed… en heb dan ook weer veel te veel gegeten…als of ik in weken geen voedsel gezien had.. en toen... het toetje…IK heb een HELE ANANAS opgegeten…hahaha.. wie had dat ooit durven dromen… maar er gebeuren deze reis wel meer dingen waar ik in Nederland nooit aan begonnen was… gelukkig kennen ze hier geen zuurkool… want dat zou helemaal een grap zijn… Na een heerlijke nachtrust, zoals gebruikelijk op het water, was er nog even een kort bezoekje aan een scheepswerf waar ze de houseboot nog op traditionele wijze bouwen. 's Avonds de trein naar Mangalore om daar in alle vroegte aan te komen en begonnen aan de dagelijkse dingen, eten, drinken, mail checken en vervoer regelen naar Gangawathi… een dorpje… waar ik 's ochtends aankwam. Ik was de bus nog niet uit en een kind had mij al gespot.. en dit veroorzaakte een sneeuwbal effect en al snel stonden er een hele horde kinderen om me heen die of om geld vroegen of snacks en melk aan me probeerde te slijten… maar als je de een wat geeft dan wil de ander ook wat en dan is echt het hek van de dam… voor het eerst zat ik in een bus waarvan ik hoopte dat ie met enige spoed zou vertrekken naar Hampi.. na zo'n 20 minuten stopte de bus midden op de zandweg en begon me al af te vragen wie er hier nu uit moest… moest ik eruit... dit was mijn stop in Hampi... waar ik dacht dat ik midden in Hampi zou worden afgezet… niet dus.. dus bus vertrok met een hoop stof achter zich… en na enige navraag stuurde een jongen, die wat drugs aan me probeerde te verkopen, me in de richting.. na zo'n 30 minuten kwam ik bij een rivier waar ik naar een korte tocht met de "pont" dan wel in Hampi downtown stond... klaar voor de ruineus… deze bouwvallen uit eind 1300 zijn toch wel indrukwekkend…maar als zo veel dingen moet je er niet te veel van zien anders wordt het al weer "normaal".. dus na een paar uur wandelen door Hampi en een cricket game te hebben bekeken op een veldje tussen de ruineus vergezelde ik twee dames in de bus naar Hospet. Van een vertrok de bus in Hospet vrijwel direct en met Judit heb ik een vroeg avondmaal gedeeldt waarna onze wegen ook weer scheiden… zij naar het dorp waar ze engelse les gaf en ik richting Panjim. Met de bus… voorheen had ik altijd een keus… bussen genomen met enigzins comfortabele stoelen waarvan je de rugleuning een stuk naar achteren kon klappen… maar nu… nu was er geen keus... De lokale nachtbus naar Panjim… zelf mijn rugzak boven op het dak geknoopt voor alle zekerheid en de beste plaats uitgezocht in de bus, zodat ik nog enigzins mijn benen kwijt kon. Maar slapen heb ik geen seconde gedaan… de houten latten waar ik op zat en een niet wegklapbare leuning is niet ideaal voor een rit van 12 uren. Elke drempel waar de chauffeur overheen reed werden de mensen achterin de bus zo'n 20cm omhoog geworpen en met de landing werden we er dan weer aan herinnerd dat je nog steeds op een houten bankje zat... dus nooit weer!!

Gebroken aangekomen in Panjim de bus genomen naar Anjuna beach waar Flavio bezig was zijn laatste dagen in India te slijten... Na een middagje op een strandstoel te hebben gelegen, veel verse ananas juices en geregeld de verkoeling in de zee opgezocht, was de rekening aan het einde van de dag... verkleurde (rood) boven benen en een gevoelige neus.. maar die waren al snel vergeten met goede muziek, bier en een hoop gezelligheid aan de Arabische zee.
Na een dag regen was het wel weer tijd... met een nachtje in het Portugese stadje Panjim begon ik in de avond aan een lange reis.. van Panjim door de bergen naar Bombay waar ik een paar uur later de trein naar Jaislmer nam... Tijdens deze lange reis, zo'n 48 uur, werden de bergen...slobbewijken... werden de slobbewijken... groene gebieden... en hoe meer ik in de buurt van Jaislmer kwam, des te minder werden de bomen en des te meer werd het zand...
Maar dat was de reden waarvoor ik helemaal naar Jaislmer ben gekomen... om op een kameel over de uitgestrekte zandduinen te hobbelen... De zelfde dag nog een safari geboekt.. 3 dagen en 2 nachten. In de morgen vertrokken we, mijn guide Silam en ik, want de twee beloofde meiden die de zelfde safari hadden geboekt waren opeens verdwenen...hmmm... bewijst maar weer dat je niet alles moet geloven wat ze zeggen. Maar het was een leuke safari, Silam was goed engels sprekend, had veel te vertellen en bereide goede maaltijden voor mij op traditionele houtvuurtjes. Dit bracht natuurlijk goede jeugd herinneringen naar boven... alleen waren de kleine vuurtjes van Robert en mij al snel verleden tijd...hahah. Maar in de morgen vertrokken voor 3 dagen woestijn... na een half uur had ik al wel in de gaten dat ze met de safari, het zitten op de kameel opzich bedoelen... zelfs de 40 graden viel hierbij helemaal in het niet. In de 3 dagen heb ik denk ik wel op elk denkbare manier op de kameel gezeten... haha. Eerste nacht in de zandduinen "geslapen" onder de sterrenhemel... door stevige bries gedurende nacht, besloten om de volgende nacht in een iets minder zanderige omgeving te slapen... Na zo'n twee en halve dag had ik wel genoeg gezien, gegeten en op de oncomfortabele kameel gezeten... Bij terug komst in Jaislmer was het een goede beslissing om de safari een halve dag in te korten... want het begon voor het eerst in maanden weer te regen... dus.. de hoogste tijd.... en ook de hoogste tijd om eens iets te gaan doen aan mijn eet gedrag tijdens het treinen en bussen.... vaak bestaat mijn eten tijdens het reizen uit chips en cola... dus heb ik een "tifin" (zie foto, weet de nederlandse naam niet)... gekocht. 'S middags tijdens de lunch werd ook mijn avond eten klaar gemaakt en in mijn "tifin" gestopt... 's avonds tijdens het treinen en zelfs de volgende morgen had ik nog eindelijk eens een gezonde maaltijd... Delhi was de eind bestemming van mijn trein... waar ik mijn Visa voor Vietnam, Nepal heb geregeld en tevens een vlucht van Delhi naar Hanoi heb gekocht. Tussen deze bezigheden en de wandelingen die het met zich mee bracht... vond ik weer eens een stalletje waar ze brood verkochten... dus elke dag de markt op voor tomaten, paprika en een ui... en nu kwam het specerijen potje van Jap en Westerhof dan eindelijk van pas... tijdens het neuzen over de markt werden er vele bananen, mango's gekocht en mango juices gedronken. En dan... moest het toch echt gebeuren... daar waar ik misschien wel het meeste tegen opzag tijdens het reizen... de kapper... ik heb er vele nachten overna liggen denken hoe ik in het engels moet uitleggen hoe ik het wil hebben... Dehli bewust uitgekozen, omdat ze hier goed engels spreken... maar alle zorgen waren voor niks... toen ik ging zitten begon de man gelijk te knippen zonder iets te vragen... en toen dacht ik... wat zal het ook, als het niet goed is laat ik het zo kort knippen dat het niet verkeerd kan zitten. Na het knippen begon de man, wat ze hier noemen, head and body massage... werd op mijn hoofd geslagen, ogen werden wat verder in mijn oogkassen gedrukt, armen worden zover gedraait dat ze bijna uit de kom draaien en je nek wordt letterlijk gekraakt... en toch voel je je hierna weer als herboren en loop je heerlijk uit de kapperszaak.

Laatste dag in Dehli had ik niks te doen... dus... lunch en genoeg water gekocht en in de schaduw in het park gezeten, beetje slapen, beetje eten, beetje lezen en toen het water op was weer terug gewandeld... aangekomen in mijn hostel... even bijkomen van de wandeling door 47 graden... en wie komt daar de trap aflopen... Bruna... mijn Zuid Koreaanse vriend... dus dat werd een gezellige avond met reisverhalen en met do's and don'ts in Nepal... Vroeg in de morgen vertrok er een trein naar Agra, waar ik nog naar toe wou voordat ik naar Nepal zou vertrekken... Taj Mahal en Agra fort zijn de twee meest bekenste bezienswaardigheden, waarvan de Taj Mahal een van de zeven wereldwonderden is... De Taj Mahal kun je natuurlijk niet in je eentje bezoeken, dus voor de ticketcounter de francaise "Cher" aan de arm genomen en dit wonderschone paleis bezocht... echt alles is van marmer gemaakt en waren Cher en ik twee van de 2 miljoen mensen die per jaar dit paleis bezoeken, waar voor meer dan 20 jaar door 200.000 man aan is gewerkt. Taj Mahal staat voor liefde en Agra fort voor wind... dus na deze te hebben bezichtigd moet het helemaal goed komen en zit er volgend jaar wellicht een overwinning van de sneekweek in... eenmaal terug in Delhi de trein genomen naar Gorakhpur... en hoe kan het ook anders... in de trein andere reizigers ontmoet met de zelfde bestemming.... Pokhara, Nepal...