Vietnam

‘s Avonds laat vertrokken met het vliegtuig naar Hanoi…, waar ik op de vorige vlucht vergeten was mijn handbagage van te voren te controleren deed ik dat nu wel, alleen mijn kniptang erin gelaten… maar die bleef toch achter in Delhi bij de security. Met mijn kniptang in Delhi en mijn flightbag afgesloten met een tie-rib werd het me wel lastig gemaakt… had uiteraard zee van tijd om dit netjes op te lossen… maar daar had ik het geduld niet voor… einde rits flightbag.

Met drie anderen in een taxi gesprongen en werden we keurig afgezet bij onze hotels… en waren de eerste indrukken van Vietnam geweldig!! Hanoi is in de groei en veel westerse bedrijven vestigen zich hier… maar de Vietnamese cultuur is nog op elke hoek van de straat te vinden.Voor de tweede reeks indrukken moest ik even een dagje overslaan… na vijf maanden van de straat te hebben gegeten is het het eten in het vliegtuig wat me de das om deed…die dag kwam ik dan ook niet verder dan het toilet en de receptie voor water… maar daarna als de wie-de-weer naar mijn kamer voor het toilet. Tijd zat om te bedenken wat er nog geregeld moest worden… eigenlijk alleen mijn visa voor Australië… heel simpel… gewoon op het Internet… online formulier invullen en klaar is kees. Kees misschien wel maar Jakko komt waarschijnlijk niet op de lijst voor. Willen ze een Chest X-ray van me hebben… (waarschijnlijk omdat ik langer dan drie maanden van huis ben) wist me god niet wat ik me daarbij moest voorstellen, maar het klonk of dat het veel geld ging kosten… en daar zijn wij Nederlanders nooit blij mee… maar ik naar een van de klinieken die door de Australische overheid werd aanbevolen in Hanoi… “international sos”.. gelukkig liggen de uurtarieven van de doktoren hier ook niet zo heel hoog en koste me het maar 19 dollar. Af gesproken met de kliniek dat ik het zelf naar de ambassade zou brengen om te voorkomen dat het dagen lang blijft liggen voordat het met de andere documenten zou worden opgestuurd. Dus ik de volgende dag met de officiële documenten naar de ambassade… maar die waren niet heel blij dat ik het persoonlijk kwam brengen… “ik zou de resultaten kunnen veranderen”… en dus gingen de documenten per koerier terug naar de kliniek waarnaar het weer per koerier naar de ambassade ging… tja…wat zal ik ervan zeggen… “als het maar goed komt”. Met mijn visa “geregeld” was er niets wat me in Hanoi hield en met de darmen weer op de rails, aan het eind van de dag in de trein gesprongen naar Dong Ha…

In Dong Ha zelf is niks te beleven… maar een stukje verder naar het zuiden ligt de Demilitarised Zone (DMZ) waar hevige gevechten waren tussen zuid-vietnam met de Amerikanen tegen het noorden van Vietnam.. Na het hoofdkwartier van de Amerikanen, begraafplaatsen en de uitgestrekte rubberplantages te hebben bezocht was het tijd voor een frisse duik in de zee. Waarna we onze weg vervolgenden naar de het ondergrondse gangenstelsel van de vietcong…. Moeilijk om voor te stellen hoe het leven was en niet te verdwalen in het donker had ik gelukkig een guide die me alles kon vertellen over het dagelijkse leven van de families die hier voor vier jaar onder de grond moesten leven en de gevechten die een eindje verderop werden gevoerd. Families leefde hier met zijn vijven in een ruimte dat ongeveer even groot is als de inhoud onder een eettafel… er was maar één toilet voor 1000 mensen, koken kon alleen ’s avonds anders verraadde de rook hun plaats… maar hoofdzakelijk zijn het gangen… gangen… en gangen die gemaakt zijn voor Vietnamezen. Omdat er niets in Dong Ha te doen is… ’s ochtends vroeg naar het treinstation voor een kaartje naar Nha Trang, maar het was vol geboekt… zou een aantal dagen duren voordat er plaats was … maar dat was toch echt te lang. Uiteindelijk een veteraan gevonden met zijn eigen guesthouse die wel wat kon regelen, wat het was wist ik niet, wat de bestemming zou zijn wist ik nog minder… het enige wat ik uit zijn verhaal kon opmaken is dat de bus naar het zuiden ging… en dus de goede richting. Het werd een bus vol toeristen die na een dagje DMZ weer op de weg terug waren naar Hue

Hue was zo gezellig toen ik aankwam dat ik besloot om niet gelijk door te reizen naar Nha Trang… ik dacht… blijf hier een paar dagen.. een paar dagen werd een week.. en een week werd elf dagen… Hue is een vol gepakt met restaurants en kroegen… en liggend aan de parfume rivier... was het dagen lang aan de rivier brunchen, lunchen, drinken (water), lezen en lekker ordinair mensen kijken…. ’s avonds met mijn kamergenoot dineren en een aantal biertjes drinken… want Australië komt steeds dichter bij… en moet uiteraard wel een beetje getraind aankomen… dus langzaam de hoeveelheden weer een beetje opgevoerd en Hue was de juiste plaats… op het terras van lokale mensen konden we een pitch bier bestellen voor iets minder dan een euro. Na elf dagen was ik wel getraind en kon ik in mijn restaurant gaan zitten (waar ik al 11 dagen kwam) zonder een woord te zeggen werd er een bord met noodles en een bier bezorgd… als het flesje leeg was werd de volgende geserveerd met gelijk de rekening… en dan… is het de hoogste tijd om te vertrekken… De bus naar Nha Trang genomen… met een stop in Hoi An… kon ik nog mooi een halve dag tussen de kunstenaars en de kleermakers vertoeven… maar ’s avonds vertrok de bus voor een 12-urige reis naar Nha Trang… de badplaats van Vietnam.

En dat was goed te merken met de vakantie periode in Europa… gelukkig was een hotel zo aardig om een matras in een kantoortje neer te leggen… Nha Trang is tevens een goed duik adres wat ik had gelezen in de guideboeks der guideboeks. Dus ging ik op een snorkel trip… en dat was het moment van de waarheid voor mijn camera… de ultieme test… twee keer een uur onderwater om mijn eerste koraal, trompetvis en vele andere gekleurde vissen vast te leggen. De “kenners” waren niet zo gecharmeerd van het koraal en de vissen… “er zijn heel veel plaatsen mooier dan deze, meer kleur en meer vis”… dus ik kijk al uit naar de Great Barrier Rif, maar dit was een goede inkomer en kon ik mooi de functies van mijn camera uitproberen, die geslaagd is voor de test. Voor de zoveelste keer verdreef de regen me, opzoek naar beter weer.

In de bus gestapt naar Ho Chi Minh City (Saigon), oogjes gesloten… een paar uur later gingen ze weer open… het weer.?? Het was er niet beter op geworden… en de voorspellingen waren ook niet al te best voor de komende dagen.. en zag ik mijn boot tripje op de Mekong Delta al in gevaar komen… wachten… wachten… en de gok genomen… op de voorlaatste dag toch maar geboekt en hopen op het beste. Het wachten werd beloond met een regenloze dag… na een twee uur durende bus rit (met een monteur aan boord…duss…) in een boot gestapt met vele anderen, werden we als eerste gebracht naar de “floating market”… Boten liggen hier voor anker, met het goed vastgeknoopt aan een recht opstaande stok showen ze wat ze verkopen op de betreffende boot (zie foto). En andere varen van boot naar boot en levert dit een gekrioel van boten op. Na de floating market onze weg vervolgd… om eens echt de toerist uit te hangen… weet nu hoe ze rijstpapier, kokosnoten snoepjes en vele andere zoetigheden (snacks) maken. Na de lunch op een eiland vervolgde we onze weg per viertal met een kano door de nauwe kanalen van de Mekong Delta en werden we afgezet bij een markt waar ze slangen, schildpadden en vele andere dieren verkopen… en zonder dat je het in de gaten in had.. was de dag al weer aan zijn einde… en werden we weer in een bus gezet die ons naar Ho Chi Minh City bracht. Op mijn laatste dag in Azië (voor nu ;) ) maar eens goed uitgepakt met eten… en heb ik mijn maagje heerlijk vol gegeten… maar wat te doen met mijn laatste geld (zo’n drie dollar)… Had mijn moeder de zondag ervoor aan de lijn en begon over souvenirs… dus ik toch maar opzoek naar iets nuttigs wat je niet na een paar weken ergens ver weg stop omdat je er helemaal ziek van bent… sorry ma… ik heb niks kunnen vinden… van de laatste drie dollar en een twee euro munt (vond ik nog ergens in mijn tas) maar besteed aan een boek… De volgende dag in de bus gestapt naar het vliegveld voor mijn vliegtuig naar Singapore (waar eigenlijk het plan was om via Cambodja, Thailand en Maleisië naar Singapore te reizen, maar omdat ik mijn visa eerder had dan gepland heb ik mijn vlucht naar Australië naar voren geschoven). In Singapore een overstap tijd van meer dan vier uren… dus bagage opgehaald en gelijk ingecheckt voor mijn vlucht naar Darwin… en nog maar even snel naar de baai van Singapore voor een sate en een nasi goreng en toen weer als de wie-de-weer terug naar het vliegveld en stapte ik met een goed gevulde maag het vliegtuig in.

In Darwin aangekomen tegen drieën in de ochtend, was het een lange tijd wachten totdat ik op een beetje christelijke tijd bij de eigenaar van de zeilschool kon aankomen…niet wetende dat ze familie om die tijd had gedropt op het vliegveld.. waren mijn eerste uren slaap in Australië op het vliegveld. In ieder geval genoeg geslapen om de rest van dag te spenderen aan het openen van een bankaccount en het aanvragen van een Australisch sofi-nummer… De volgende dag zat ik met Jenny (eigenaar van de zeilschool) in de auto voor de eerste lessen op de zeilschool… en tot aan nu heb ik elke dag gezeild of zeilles gegeven… HEERLIJK.. om weer op het water te zijn. Huisvesting is nu ook geregeld… verblijf in een unit onder het huis van de Jenny en Simo (man van Jenny), de unit wordt vooral gebruikt als opslag ruimte… en dus moest er eerst het een en ander worden opgeruimd en werd er een insecten bom neergelegd wat alle insecten met de kakkerlakken dood om ze vervolgens op te zuigen… maar ik heb nu mijn eigen stekje en meer dan een bed heb ik niet nodig want ben vaak van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op de zeilclub. Mijn volgende belevenissen die ik met jullie deel… hangt helemaal af wat ik na Darwin ga doen… wat weer helemaal afhangt van wat er op mijn pad voorbij komt… maar voorlopig zit ik hier… om te genieten van het zeilen en dus… het goede leven… en ik heb een Australisch visa voor een jaar… :)