Langkawi - Hong Kong - Port Dickson

Het verhaal heeft lang op zich laten wachten… maar hier is het dan. Het was een oud en nieuw vol met nieuwe ervaringen… ’s nachts in een korte broek en een t-shirt, daar kan wel aan gewend worden, maar goed gezelschap miste… dus vroeg op bed en de volgende dag weer gewoon aan het werk. Zit op het eilandje Rebak aan de noordwest kust van Langkawi… Rebak is een luxe resort met een marina, na het werken aan de boot dus mogelijkheden genoeg om te relaxen. Met de marina manager afspraken gemaakt wanneer de boot uit het water worden gehaald, want na het debakel in Darwin… moest er nu toch wel eens antifouling op de onderkant. Alle gegevens gegeven en zou twee weken voor het vertrek naar Hong Kong voor een antifouling beurt en een nieuwe waterlijn. Er waren genoeg dingen te doen in de tussentijd aan boord, dus vervelen zou ik me niet… een van de grotere dingen die gedaan moest worden was het repareren van de engine box en tijdens de laatste wedstrijd hadden we het dek van een dwarsspant afgescheurd en was het dwarsspant ingescheurd… Met zoiets nog nooit gerepareerd te hebben kon ik wel wat support gebruiken… dus had ik een Engelsman, die daar een bedrijfje heeft, gevraagd om eens aan boord te komen kijken. Conclusie was dat het nog al wat werk was en hij eigenlijk geen tijd had… Een uur per dag om mij op gang te helpen zou geld gaan kosten. En hier ging het dus mis… ik probeerde in een gelikte Engelse zin te zeggen dat ik bereid was daar voor te betalen… Er werden een paar woorden met een verheven stem op me afgevuurd en hij liep kwaad weg. Dus zei ik de zin nog eens, maar dan zachtjes, en kwam ik tot de conclusie dat ik de woorden niet helemaal in de correcte volgorde had gebruikt. Het werd geïnterpreteerd dat geld me geen moer interesseerde en dat het werk gedaan moest worden… oepsss… Maar de lucht was al snel geklaard daarna. Maar gestart met de andere dingen die gedaan moest worden… heb geprobeerd, echt geprobeerd om zoveel mogelijk spullen te bestellen in Maleisië. Maar als het bestellen van olie en brandstof filters na drie dagen bellen en mailen nog niet is geregeld begint de moed je in de schoenen te zakken… dan maar eens bellen met Australië… 10 minuten later heb je het binnen 10 dagen op de boot. Werk ging allemaal zijn gangetje en werd het tijd om de boot uit het water te halen, eindelijk…. Canadees kwam me een handje helpen, ging allemaal gesmeerd, achteruit erin, duiker onder de boot om de banden goed te plaatsen en omhoog maar. Kraan stopt met hijsen, hijsblokken tegen het metalen frame, hoor de machinist zeggen…. uw kiel is te lang… dacht dat ie grap maakte en dus maakte de grap wat ie voorstelde.. “kiel er af zagen” . Antwoord: “we laten u weer naar beneden zakken”. Vol ongeloof werden we weer in het water gezakt en moest er terug worden gevaren naar de ligplaats. Gelukkig voor de marina manager was ie voor een paar dagen weg… en moest de machinist het voor een paar seconden ontgelden, maar die kan er ook niks aan doen en doet wat hem gevraagd word. Paar dagen later was ik weer afgekoeld en was de marina manager weer terug. Intussen geregeld dat de boot er ergens anders ui kon met een anderhalve week. Toch maar eens gevraagd aan de marina manager gevraagd hoe dit nou kon gebeuren… eerste wat hij zei: “het ligt aan de vorm van je jacht”… dat was de druppel. Dus moest ie het toch nog even ontgelden. Paar dagen later kwam Gijs me een hand helpen met het gebroken spant. Veel lol en het werkt een stuk gezelliger met zijn tweeën. Aan het einde van de week de boot omgevaren naar de andere jachtwerf, waar alles gesmeerd ging… hij is in ieder geval uit het water. Paar dagen later zou Iris naar Langkawi komen voor een vakantie, had een huis gehuurd van een Nederlands stel. Die hebben op hun “ouwe dag” een stuk land gekocht en hebben daar een groot landhuis op laten zetten met nog een aantal kleinere woningen, voor wanneer familie en vrienden overkomen en verhuren het in de tussentijd. Lekker landelijk en geen mens te bekennen, ’s morgen een duik in het zwembad, ’s middags aan de boot werken en ’s avonds lekker eten op de veranda… Met een week was de antifouling gedaan, zat de waterlijn erop en had ik de boot in orde gemaakt voor de delivery naar Hong Kong.

Paar dagen later kwamen de schipper en de bemanningsleden dan ook aan boord en werd er dan “eindelijk” koers richting Hong Kong gezet. Met Hugh, Glenn, Bob en zijn thaise vriendin Nok gingen we op pad. Voor eten en drinken hoefde we ons geen zorgen te maken. Nok zorgde ervoor dat we niets tekort kwamen. Eerste stop was Port Dickson waar een aantal spullen opgepikt moesten worden uit de opslag. Met de jerrycans en de reddingsvlotten aan boord werd er Singapore gevaren, waar een nieuwe autopilot op ons lag te wachten. Onder weg moest ik niet vergeten met ma te bellen voor haar 50ste verjaardag…gelukkig voeren we langs de Maleisische kust, onder het dekzeil gekropen, om geen last van de wind te hebben, kon ik nog mooi even naar “huis” bellen. De ochtend van 27 februari zouden vroeg uit Singapore vertrekken, maar er was opvallend veel politie te zien… die nacht was een terrorist ontsnapt uit de Singaporese gevangenis. Politie hoefde uiteindelijk niet aan boord te kijken en konden we met enige vertraging toch vertrekken richting Kota Kinabalu, Borneo. Alle zeilen geïnstalleerd, fok aan dek gelegd, het grote water op en nu maar hopen dat de wind uit de goede richting kwam blazen. Niet dus… vijf dagen lang op de neus. Zoals de wind op dat moment was konden we mooi voor het stuk naar Subic Bay wat zeilen worden gevoerd. Paar dagen later losgeknoopt, fok weer op het dek, grootzeil val weer vast geknoopt en het grote water weer op. Zeilen bleven omlaag, golven werden omhoog gestuwd, motor werd op een lager toerental gezet en daar gingen we met drie en een halve knoop tegen de wind in… 700 mijl te gaan naar Subic Bay… dat kon wel eens een lange tocht worden. Eindelijk aangekomen in Subic Bay… waar Eddie (schipper tijdens de delivery van Darwin naar Maleisië ) ons verwelkomde met koud bier… die smaken dan zo goed!!!…en doen de oncomfortabele trip vergeten. Heel veel spullen in de opslag gelegd, dat wat we niet nodig hadden voor de race bleef achter in Subic Bay. ’s Avonds het nachtleven ingedoken… als vanouds was dat gewoon stom dom drinken en de tent op zijn kop zetten… weet niet meer hoe laat ik terug in het hotel kwam, maar ik was blij dat ik geen zware dingen meer hoefde te tillen, op mijn hoofd na dan. ’s Ochtends vroeg… fok op het dek, grootzeil val weer vast geknoopt, het grote water weer op. Wind uit de goede richting maar de zeilen bleven omlaag…Whaaaaaaa..!!!! Vijf dagen later Hong Kong binnen gevaren en moest er hard worden gewerkt voor de komende dagen.

Woensdag 20 maart was het dan zover, de start van de Rolex Chinese Sea race 2008. Dit jaar werd er voor het eerst in de baai van Hong Kong gestart, stond een windje 6 en het was de baai uit laveren. En als je dat dan met bijna 20 boten doet, tussen de hoge gebouwen van Hong Kong is dat echt fantastisch. Was hard werken op het voordek met in het eerste uur van de race vier wisselingen van zeilen, een maal op de South Chinese Sea was iedereen nat en wel… met de stevige bries bruiste we richting Subic Bay in de Filippijnen. Al snel eiste het stevige weer zijn eerste slachtoffers en dan gaat het als een lopend vuurtje. Op een gegeven moment was zo’n 70 procent van de bemanning zeeziek, gelukkig hoorde ik bij de 30 procent die zich niet helemaal lekker voelde. Grote golven rolde over het dek. Bilge werd midden in de nacht leeg geschept en in de gootsteen gegoten… maar het water liep niet weg... hand in het water en dat gene wat het blokkeerde was zacht en in brokjes, met zoveel mensen ziek aan boord wil je niet weten wat je net door de gootsteen hebt gedrukt … Bilge leeg, tijd voor wat rust. Met drie uur slaap was het dan weer tijd voor de volgende shift om de boot met snelheid naar Subic Bay te sturen. Na vier dagen zee en bijna 650 mijl kwam er land in zicht. Snel kwamen we dichterbij…, het eerder opgelegde water rantsoen werd opgeheven en streefde we af op de finish lijn, die in de baai was neergelegd. Nog vijf mijl te gaan, iedereen actief, avond valt in, wind valt weg…. Snelheid nul... twee uur later dobberden we over de finish. Achteraf bleek uit het “yacht tracking device” dat we bijna de hele race aan kop hadden gelegen en dat we het in de laatste uren verloren hebben… helaas, maar het gaf goede moed voor de president’s cup, de regatta daarna in Subic Bay. Vier dagen lang in de baai van Subic racen. Hard werken, maar hoge ogen gooide we niet. Gijs was intussen aangekomen, deed de laatste drie dagen mee en daarna zouden we de boot terug brengen naar Maleisië.

Jon, de eigenaar, en zijn vriendin Pauline vergezelde ons op de delivery terug. Diesel aan boord, de race zeilen maakte plaats voor de delivery zeilen en daar gingen we dan… zeilend richting El Nido, wat een klein Filippijns plaatsje is op Palawan eiland. Jon en Pauline afgezet op een eiland met een resort, Gijs en ik op een mooie ankerplaats niet ver daar vandaan. Heerlijk relaxen… ’s Ochtends Jon en Pauline weer op gepikt van het resort en koers gezet terug naar Kota Kinabalu. Wind was gunstig dus werden de zeilen er weer opgezet… motor uit… en voort geblazen door de wind… echt vakantie gevoel. Drie dagen in Kota Kinabalu gepland, mooi de tijd om Mount Kinabalu te beklimmen… maar reparaties gooide roet in het eten… Dus dan maar de kroeg in, aan de Guinness… van de Ierse pub naar andere barren… maar er was een bar waar Gijs eerder was geweest, maar hij wist niet meer waar… gelukkig is Kota Kinabalu niet zo heel groot en kwamen we na een uur wandelen vanzelf de kroeg tegen… en daar werd het drinken onverminderd voortgezet en werd het nogmaals bevestigd dat ik het drinken verleerd ben. Voor de lange oversteek van Kota Kinabalu naar Singapore vergezelde de dochter van Pauline, Rebecca ons. Konden de eerste dagen lekker zeilen en genieten van de dolfijnen naast de boot. Na een paar dagen Singapore ging Rebecca weer op het vliegtuig naar Australië en hebben wij het laatste stukje gedaan naar “thuishaven” Port Dickson.

Ga voor de komende maanden nog aan de boot werken en dan moeten er weer nieuwe plannen worden gemaakt. Plannen die er zoals gewoonlijk nog niet zijn, maar een week van te voren zich beginnen te vormen en op de dag van vertrek definitief zijn…

Veel plezier met de foto’s….