Nepal

In de trein van Delhi naar Gorakhpur Kari uit Noorwegen ontmoet, beide met de zelfde bestemming, Pokhara. Kari, die al een paar maanden in Nepal was geweest , vertelde mij een belangrijk item over Nepals eten. Als je Dal Bath bestelt (rijst met curry en groenten), kun je zoveel eten als je wil. Rond de klok van zessen over de grens van India naar Nepal en eerst maar eens een Dal Bath besteld voordat we de nachtbus naar Pokhara instappen…

'S ochtends in alle vroegte aangekomen, ontbijtje gehaald en een slaapplaats geregeld voor nog wat extra uurtjes slaap… Na een paar uur opgemaakt voor de mentale voorbereiding die vaak geleverd moet worden voordat je de straat op gaat… Maar Pokhara is stil, niemand schreeuwt, trekt aan je of probeerde je hun shop in te lokken… dit na vijf weken India is het genieten geblazen. En dan ook gelijk maar van de gelegenheid gebruik gemaakt… in Pokhara niet veel gedaan… regen zorgde ervoor dat we rustig in de stad bleven en alles op het dooie akkertje deden. ‘s Avonds eten in een lokaal restaurantje… nog twee meiden aan een tafel naast ons… die dachten wanneer ze Fries zouden praten, niemand…zelfs de Nederlanders… hun niet zouden kunnen verstaan…hahaha… niet dus!! Uit Boksum (dorp bij Leeuwarden) de twee zussen… na tijden babbelen… kwamen we erachter dat we in Leeuwarden in de zelfde klas hadden gezeten… toch grappig… en wat is de wereld toch klein. ‘s Ochtends de bus naar de hoofdstad genomen, Kathmandu… Kari die al een aantal maanden vrijwilligers werk had gedaan in Kathmandu wist mij feilloos in mijn hotel te droppen…Kathmandu Guest House. In India had ik al een trekking geboekt in de bergen van Nepal, de dagen ervoor stonden dan ook in het teken van de voorbereidingen. Guide ontmoet, kleren, slaapzak en zelfs de schoenen gehuurd (voor de volgende keer toch eigen schoenen)… Geld uit de automaat gehaald… of toch niet… Nepalse bank heeft wel een hele rare manieren van zaken doen… probeerde geld uit de automaat te halen, kreeg ik een bon met NO CASH DISPENSED, SORRY…maar wel van mijn rekening halen..?? Dit was het begin van een lange dag bank in, bank uit en e-mails schrijven. Normaal gesproken wordt het binnen een paar dagen terug naar uw rekening overgemaakt, vertelde de Nepalse bank… ben benieuwd… en heb de situatie overgedragen aan mijn zus(je).

Volgende dag het vertrek naar de bergen… 12 uur durende rit in de bus, waarvan drie weken geleden nog een bus was omgevallen en het ravijn als eind doel had…maar wij gelukkig goed aangekomen in Saphru Besi, 80 km van Kathmandu. Vroeg op bed om vroeg op te staan… na het ontbijt begon dan de eerste echte dag van mijn trekking en zal Homnath, mijn guide, een berggeit van me proberen te maken. Homnath met een kleine rugzak en ik met een vol geladen backpack begonnen aan de eerste kilometers. Wat een eenvoudig trekkinggebied moest zijn, bewijst de praktijk anders… of is het de eerste dag…? Ik was blij met de break voor een goede lunch… met enigszins herstelde benen en een stuk meer korte pauzes onderweg bereikte we veilig het eerste hotel op 2420 meter, Lama Hotel. Ook de Amerikanen Caroline en Ephraim, waarmee we de eerste dagen zouden optrekken, kwamen veilig aan. De route naar Langtang is hoofdzakelijk de rivier Langtang Khola omhoog volgen… maar wat een water komt er naar beneden… Na het broodje omelet begonnen we daar… waar we gister gebleven waren… maar vandaag nog rustiger dan de eerste dag. De steile stukken rustig omhoog gebuffeld… en dan te bedenken dat alle voorraden en alles wat ze nodig hebben in de bovenliggende dorpen over het zelfde "pad" vervoert moet worden… het is dan ook niet verwonderlijk dat hoe hoger je komt hoe meer je voor de dingen (voedsel in dit geval) moet betalen… Onderweg dus ook de lokale dorpelingen tegen gekomen met aluminium opgerolde dakplaten en houten palen waarvan je het gewicht niet eens wil weten… maar het is in ieder geval meer dan de nieuw gestelde eis van 23 kg… in Nederland. Ook een drie maand oude baby wordt nog in een houten mand met stro en dekens omhoog gebracht (zie foto)…. Dit is het leven in de bergen. Vandaag hebben we het gered tot het dorpje Langtang op zo'n 3330 meter. Blij dat ik er was, voelde ik de hoofdpijn al opkomen… na een vlugge warme douche kroop ik dan lekker in mijn slaapzak om anderhalf uur later wakker te worden voor het avond eten en daarna weer terug te kruipen in mijn nog warme slaapzak. Vroeg werd ik gewekt door het gestommel van de Amerikanen die naar een viewpoint toe zouden wandelen… toen ik een vlugge blik uit het raam deed, werd ik voor het eerst getrakteerd op de witte toppen van Nepal. Al snel vielen de oogjes weer dicht, waarna we begonnen aan een rustige derde dag… veel gestopt… om te genieten van de natuur of… om enkele dorpelingen een medische behandeling te geven…. Dus de backback van mijn rug… de "eerste" hulp kit alla Albert Flokstra eruit getoverd en na een paar gaasjes, alcohol, tape, zwaluw staartjes en paracetamollen minder bereikten we vroeg in de middag Kyajin Gompa, 3730 meter. Tijd om te acclimatiseren en tijd over voor wat echt nodig was… een wasbeurt aan mijn sokken… Na mijn beste macaroni tot nu toe in Azië.. was het tijd om te relaxen en te genieten van de laag overvliegende wolken, want de witte bergtoppen zijn alleen in de morgen te zien… De wekker ging om deze zelfde redden om vijf uur om gelukkig zonder backpack te klimmen naar het viewpoint op 4000 meter. Ook zonder backpack was het een hele klus… de hoofdpijn en geen ontbijt maakten mijn humeur er niet beter op… maar eenmaal aangekomen op de top was alles even vergeten en werd er genoten van de bergen… Na het ontbijt begonnen aan de terugweg… de zelfde weg terug en hoofdzakelijk naar beneden… Hoe dichter we bij zeeniveau kwamen hoe minder de hoofdpijn werd… hmmm… stille hint..?? Uiteindelijk hebben we vandaag 1 dag winst geboekt die later, in het tweede deel van de trekking, zal worden gebruikt om rustig te klimmen en hoofdpijn te voorkomen. Na de lange dag gleed de maaltijd er zonder problemen in… en ging ik een heerlijke nachtrust tegemoet met een vallei vol hennep onder mij. De volgende dag begon dan het tweede deel van deze trekking… voor de lunch omlaag om na de lunch steil te klimmen naar Saphru… Hier zat ik er wel een paar keer goed doorheen, vooral als je eerst alles uit de kast haalt om 300 meter te klimmen om vervolgens 250 meter te dalen en dat dan iets te vaak… maar als je eenmaal aankomt in het hotel en zit uit te hijgen met een kop warme thee, verdwijnen alle frustraties en "pijn" als sneeuw voor de zon. Dit was de eerste dag… de volgende twee dagen waren net zo maar in tijd een stuk korter… Het begon met 800 meter klimmen… (gelukkig geen afdalingen)… De regen maakte het steile pad door de jungle glad en een stuk moeilijker… maar zonder val partijen aangekomen op de lunch plaats… kleren uitgewrongen, boven de kachel gehangen, Dal Bath gegeten en na een powernapje… onze weg vervolgd naar Shin Gompa… zonder hoofdpijn en werd de spierpijn in de benen met het uur minder. Op 3300 meter met de Amerikanen een biertje gedronken… zij zullen de volgende dag terug keren naar Kathmandu, met wat mails, die ze voor mij zouden verzenden… en ik… ik begon aan de volgende 600 meter omhoog en nog voor lunch tijd doemde Laurabina op uit de bewolking… einde dag… De nieuwe dag… was de dag naar de 108 meren. Niet allemaal gezien natuurlijk, maar de grootste op 4280 meter is mij niet ontgaan… aan het meer was ons hotel en met een zeer vroege aankomst, tijd genoeg om een ronde om het meer(tje) te maken. De afgelopen dagen gingen zo lekker dat ik voor de volgende dag afzag om iemand in te huren om mijn tas te dragen voor het moeilijkste en langste dag van de hele trekking… vroeg aan de dag begonnen en na een half uurtje lopen was de 4610 meter bereikt… het hoogste punt voor deze trekking… daarna… was het hard afdalen, hard klimmen om vervolgens… juist… Het bloed werd met hoge snelheid in de vaten rond gepompt, afvalstoffen werden afgevoerd… Het mocht niet baten… het hoofd wou wel, maar de benen konden bijna niet meer. Blij dat ik er was, vond ik mijn bedje voor een lange…lange.. nacht. Na mijn lange nacht... was het de dagen van de terugreis naar Kathmandu, door de bossen… door open velden… over rivierbeddingen… bergje op… bergje af… dagen niet langer dan vier uur wandelen. Niet erg… want de regen komt zo rond drieën en het is altijd gezellig in de berghuisjes… de mensen zijn aardig en gastvrij en als het even mee zit kun je onder een hete douche je opgelopen zweet van je afwassen.

Gedurende de drie dagen genoeg tijd om de voorgaande dagen… weken… eens terug te halen. Het waren mooie en gezellige 14 dagen door de bergen van Langtang, Goisakund en Helambu… zware stukken werden afgewisseld door minder zware stukken… witte bergtoppen in de morgen en zwarte in de middag… de uitzichten, de natuur, de mensen, het is de "pijn" die geleden moet worden meer dan waard… maar een berggeit ben ik niet geworden… en zal ik ook niet worden… Bij terug komst in Kathmandu werden de dagen gevuld met internet, dineren met de familie van Homnath, lunches met de eigenaar van de trekkingshop… en vervoer geregeld naar Delhi… voor mijn vlucht naar Hanoi, Vietnam…